Con Martirio o universo sonoro da canción de sempre soa con virtudes de utensilio contemporáneo. Unha vez foi queixume sureño en compañía de Jarcha. Máis tarde, foi algo máis que respaldo para Kiko Veneno, e tivo, despois, os seus primeiros éxitos en solitario. E volveu recuperar o seu lugar privilexiado na canción co disco-libro “Coplas de madrugá”, que xa avanzaba que o que quedaba por chegar era extraordinario: a súa alianza co pianista gaditano Chano Domínguez.

Chano leva máis de dúas décadas captando a atención dun numeroso grupo de incondicionais. Desde Tete Montoliú, ningún pianista peninsular había conseguido facer tan exportable o seu sapiencia jazzística. Seguindo os camiños de Paco de Lucía e Jorge Pardo, o músico alcanzou a condición de bisagra para a música do noso sur e o jazz de Brooklyn. Pode dicirse doutro xeito, e, seguramente, é mellor dicilo así: Chano Domínguez improvisa desde os seus elementos de identidade. E con Martirio agora, despois dun segundo disco conxunto, «Acoplados», de 2004, reinventa ao xenial artista cubano Bóla de Neve